Εκείνο το παντζούρι στον οντά συνεχίζει να κτυπά κάθε φορά που φυσά... πάνε πάνω από πενήντα χρόνια που το ακούω να κτυπά στα πέτρινα παραπέτια...τον ξέρω τόσο καλά αυτόν τον ήχο, που μετρώ με ασφάλεια τα μποφόρ του αέρα... οι μεντεσέδες του σκουριασμένοι, μα την δουλειά τους μια χαρά την κάνουν ακόμα... σκωροφαγωμένο στο κάτω μέρος του μα αντέχει ακόμα τα χρόνια και τους αέρηδες.
Σ' αυτό το σπίτι ζούσε κάποτε ένα ζευγάρι..τους θυμάμαι αν και ήμουν μικρός. Άτεκνοι. Ενας γαϊδουράκος και δυό κατσίκες όλο τους το βιός. Αυτό το σπίτι δεν άκουσε ποτέ κλάμα και γέλιο παιδιών. Φτωχοί ήταν και ήσυχοι άνθρωποι. Ποτέ δεν θυμάμαι να φωνάξει ο ένας τον άλλον..λες και ζούσαν μέσα σε απέραντη σιωπή.
Τον χειμώνα άναβαν την παραστιά για να ζεστάνουν το κορμί και την ψυχή τους. Ο καπνός έπνιγε το δωμάτιο με το χωμάτινο πάτωμα μα δεν τους ένοιαζε.
Ώσπου μια μέρα ο άντρας φεύγει...ξανά σιωπή. Πέρασαν μερικά ακόμα χρόνια και φεύγει και εκείνη μετά από δύο εγκεφαλικά.
Από τότε πέρασαν πενήντα χρόνια, όσο μπορώ να θυμάμαι... και μόνος ήχος εκείνος του παντζουριού που ανοιγοκλείνει ακόμα. Τα εγκεφαλικά την πρόλαβαν πριν να προλάβει να αμπαρώσει εκείνο το παραθύρι...
Στην αρχή με ενοχλούσε και με εκνεύριζε αυτός ο ήχος του παντζουριού που βροντοκτυπούσε στα παραπέτια χωρίς λόγο, μα έρχομαι τώρα ειλικρινά να σας πω πως τον αγαπώ.
Φαίνεται, τώρα που μεγάλωσα και τάχα έγινα πιο γνωστικός, αυτός ο ήχος ίσως μου λέει πως και η σιωπή δεν αντέχει κάποιες φορές την σιωπή της και θέλει να μιλήσει, να ακουστεί ή και να κραυγάσει...
Ποιός ξέρει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου